newneervely.com, நீர்வேலி மக்களின் ஒரேயொரு உறவுப்பாலம்

இன்பமே சூழ்க? எல்லோரும் வாழ்க?

அன்றுதான் நான் முதல் முறையாக அத்தியார் பள்ளிக்கூடம் செல்கிறேன். பாலர் நிலையம் தான் பல்கலைகழகம் என்று வாழ்ந்த எனக்கு இனிமேல் அத்தியார் தான் என் பள்ளிகூடம் என்பதை ஏற்க்க முடியவில்லை, அழுதேன். ‘இப்ப அடி வேணுமே’ என்ற அம்மாவின் பயமுறுத்தல் என்னை உசாராக்கியது. அந்த காலத்தில் அம்மாவும் தடியும் அகத்தியரும் கமண்டலமும் போல – பிரிக்கமுடியாதவை. அம்மா என்மீது வைத்திருந்த அன்பு தடியாக மாறி அடிக்கடி அடியாக என்மேல் விழுவதுண்டு – தழும்புகள் அன்பின் அடையாளம். அழுதுகொண்டிருந்த என்னை எனது அப்பப்பா பண்டிதர் நீ.சி. முருகேசு அவர்கள் தன் சைக்கிளில் ஏத்தி கூட்டி செல்கிறார். நீர்வேலி மீதுள்ள பிரியத்தின் காரணமோ என்னவோ அப்பப்பா தன் பெயருக்கு முன் ‘நீ’ என்ற நீர்வேலியின் முதல் எழுத்தையும் சேர்த்திருந்தார். அப்பபாவின் சைகிள் நீர்வை கந்தன் வடக்கு வீதியில் நகர்கையில் அடித்த மணி அழாக்குறையாக இருந்த என்னை ‘அகப்பட்டு விட்டாயா அகிலா’ என்று கேட்பது போல் இருந்தது. இப்படியாக ஒருமாதிரி நாம் அத்தியார் அவர்களின் சமாதியை தாண்டி ஆரம்ப பாடசாலையில் பாலா டீசெரை சந்திக்கிறோம். வடக்கும் தெற்கும் தடியை அசைத்த்தபடி அவர் என்னை உள்ளே அழைத்து செல்கிறார். முதலாவதாக பிரார்தனை, பிரரதனையின் முடிவில் எல்லோரும் ‘ இன்பமே சூழ்க எல்லோரும் வாழ்க’ என்று உரக்க சொன்னார்கள். இதன் காரணமும் விளக்கமும் எனக்கு புரியவில்லை.

சில வருடங்கள் கழித்து நான் யாழ் இந்துவில் படிக்க தொடங்கிய பொழுது யாழ் வீதிகளில் கால் கைகளையும் , பார்வை புலனையும் இழந்து ஆதரவின்றி தவிக்கும் பல மனிதர்களை பார்த்தேன். அப்போது எனக்கு இந்த ‘இன்பமே சூழ்க எல்லோரும்வாழ்க’ என்ற வாசகம் நினைவில் வந்தது. ஏன் இவர்கள் இப்படி இருக்க வேண்டும்; எல்லோரும் போல் தேக, மன நலத்துடன் சந்தோசமாக ஏன் வாழவில்லை? நாங்கள் தானே ‘எல்லோரும் வாழ்க’ என்று கடவுளை ஒவ்வொரு நாளும் வேண்டினோம். கடவுள் ஏன் இவர்களை மட்டும் இப்படிப் படைத்திருக்கிறார்? முன்வினை பயனோ ? அப்படியென்றால் அந்த முன்வினையை செய்ய வைத்ததும் கடவுள் தானே. அவன் ஆட்டிவைக்கதானே இந்த உலகமே ஆடுகிறது. தானே முற்பிறப்பில் எம்மை வினை செய்ய வைத்துவிட்டு ஏன் இப்பிறப்பில் எம்மை தண்டிக்க வேண்டும்? என கேள்விகள் பல படரத் தொடங்கின.

இவர்களை இப்படி படைத்த கடவுள் யார் என்று என்னுள் ஆராய்சியை தொடங்கினேன்……கடவுளை தேடினேன் ….. இப்படி இருக்கையில் ஒரு நாள் யாழ் இந்துவில் சமயக்கல்வி கற்பிக்கும் ஆசிரியர் வகுப்புக்கு வருகிறார். அன்றைய அவரது பாடம்

‘ யார் கடவுள் ?’ . ஆசிரியர் ஒரு மாணவனை கேட்டார் ‘தம்பி, யாரடா சிவம்?’ என்று. அவன் பதில் தெரியாது குழம்புவதை கண்டு ஆசிரியர் சொன்னார் ‘நீ தான்ரா சிவம்’. நீ சிவம், அவன் சிவம், நான் சிவம் …எல்லோருமே சிவம் , நாம் தீங்கு செய்தாலும் கடவுள் எமக்கு நன்மைதான் செய்வார் என்று மேலும் கூறி ஆசிரியர் முடித்தார். அதே சமயம் குளப்படி செய்த ஒரு மாணவனை கூப்பிட்டு அழ அழ அடியும் கொடுத்தார். எனக்குள் கேள்விகள் தொடர்ந்தன…..ஆசிரியச் சிவம் ஏன் மாணவச் சிவத்துக்கு அடிக்க வேண்டும்? ஆசிரியச் சிவம் ஏன் கோபப்படிகிறது? மாணவச் சிவம் ஏன் அழுகிறது ? நாம் எல்லாம் உண்மையில் சிவம் தானா என்று குழப்பத்தில் இருக்கையில் ஆசிரியர் பாடத்தை தொடர்கிறார் ………

‘உள்ளம் பெரும் கோவில் ஊனுடம்பு ஆலையம்’ …….என்று ஆரம்பித்து …..’தெள்ள தெளிந்தார்க்கு சீவன் சிவலிங்கம்’ ……என்று கூறி இடையில் நிறுத்தி, ‘பார்த்தீர்களா, உங்களுக்குளை தான்ரா கடவுள் இருக்கிறார்’ – நீ தெள்ளத் தெளிவாக வரும்போது உன்னுள் ஒளிந்திருக்கும் கடவுளை உணருவாய் என்றார். எனக்கு என்னமோ பாதி பதில் கிடைத்த சந்தோசம் என்றாலும், ஏன் கடவுள் படைத்த எல்லோரும் ஒரே அளவு சந்தோசமாக இல்லை என்ற மீதி கேள்விக்கு பதிலை தேடினேன். பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வருகையில் வீதியில் பிச்சை எடுத்துகொண்டிருகும் ஒரு வயோதிபரை பார்த்தேன். தனக்கு பணம் கொடுத்த உதவிய ஒருவரை பார்த்து அவர் சொன்னார் ‘தம்பி கடவுள் போலை வந்து எனக்கு உதவியதற்கு நன்றி, உனக்கு ரொம்ப புண்ணியம் கிடைக்கும்’ என்று. என்னக்கு ஒரு பாடலின் பகுதி நினைவில் வந்தது அது ‘கடவுளிலே கருணையையும் காணலாம் அந்த கருணையிலே கடவுளையும் காணலாம்’. இந்த அம்மாவுக்கு பணம் கொடுத்தவர் தானே கடவுளாக தெரிகிறார். அப்படியானால் பிறர் மீது அன்பு காட்டுபவர் தான் கடவுளா? கருணை தான் தெய்வமா? என்று புதிய கேள்விகள் மனதில் தோன்றின. வாழ்க்கை புதிர்களுடன் தொடர்ந்தது – விளக்கம் கேட்டால் ‘உனக்கு வேறை வேலை இல்லையே’ ‘முட்டாள் தனமாய் கதைக்காதை’ சொல்லிதந்ததை மாத்திரம் படி’ என்று பதில்கள் கிடைத்தன.

ஒரு அழகான காலை பொழுது, எனது வீட்டுக்கு துலா செய்வதற்கு ஒரு வயோதிபர் வந்தார். அவர் வேலை செய்து களைப்பில் என்னை பார்த்து தண்ணி தரும்படி கேட்டார். நானோ விளையாட்டில் இருந்ததால் அவரையே கிணறில் அள்ளி குடிக்கும்படி சொன்னேன். அவர் சொன்னார் ‘ தம்பி நான் வேறை சாதிக்காரன் உங்கடை கிணத்தில் தண்ணி அள்ளக்கூடாது’ என்று. என் அப்பா வீட்டுக்கு வர அவரை கேட்டேன் ‘சாதிகள் இல்லையடி பாப்பா’ என்று பாரதி சொனாரே ஆனால் துலா செய்பவரே ஏன் கிணத்தில் தண்ணி அள்ள முடியாத நிலை? …..அப்பா சொனார் ‘பாப்பாவுக்கு தான் சாதி இல்லை எனக்கும் உனக்கும் உண்டு’ என்று. ‘ஒன்றேகுலம், ஒருவனே தேவன் என்று’ என்று அடிக்கடி பாடும் அப்பா ஏன் இன்று இப்படி பதில் கூற வேண்டும்? அவருக்கும் இந்த சாதி விதிகளில் விருப்பம் இல்லை என்று எனக்கு தெரியும் ஆனால் அப்பாவும் எமது சமூகத்தின் அழுத்தத்துக்கு அடங்கி போக நினைகிறாரோ என்று மனதுக்குள் ஒரு சஞ்சலம். என் கேள்விகளுக்கு இன்னும் பதில்கள் இல்லை. காணாத கடவுள்மேல் என் கோபம் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தது.

அப்போது எனக்கு பதின்நான்கு வயது, பள்ளிகூடத்தில் நந்தியை விலகச்செய்த நந்தனாரின் கதையை சொல்லி தந்தார்கள் – தாழ்த்தப்பட்ட குடும்பத்தில் பிறந்த நந்தனார் எப்படி தன் பக்தியால் நந்தியை விலகசெய்து கடவுள் தரிசனம் பெறார் என்பது தான் மூலக்கதை (திரு நாளை போவார் கதையை படித்து நந்தனார் சிதம்பரம் போன விடயத்தை தெரிந்து கொள்ளுங்கள்). இடக்கு முடக்காக சிந்திக்கும் எனக்கு கடவுளில் மீண்டும் கோபம் வந்தது. ஏன் நந்தனாரை கடவுள் உள்ளே வர வைக்கவில்லை ? நந்தியை விலகசெய்து நந்தனாரை வெளியே நின்று கும்பிட வைத்துவிட்டாரே? கடவுளும் சாதி பார்க்க தொடக்கி விட்டாரோ? கடவுளக்கும் இதில் சம்மதமோ? என யோசித்தேன். நந்தனார் கதையை வீட்டிலும் , எனக்கு தெரிந்தவர்கும் சொன்னேன் – எல்லோருக்கும் அந்த கதை முதலே தெரிந்திருந்தது – தெரிந்து என்ன புண்ணியம்? கோவில்களில் அப்போதும் சாதி பாகுபாடுகளும், கோவிலின் உள்ளே செல்ல தடையும் இருந்தது. பாடப்புத்தகத்திலும், பரீட்சைகளிலும் நந்தனார் தொடர்தும் வந்துகொண்டிருந்தார் – ஆனால் எத்தனை நந்தனார்கள் கோவிலின் வெளியே நின்று இன்னமும் விடை கிடைக்காது அழுதுகொண்டிருக்கிறார்கள்? எல்லோருக்கும் என்ன நந்தியா விலகி தரிசனம் தரப்போகிறது? கேள்விகள் மனதில் குவிந்தன – பதில் சொல்ல கடவுள் தான் வர வேண்டும். மனிதர்கள் மரத்துப்போய் இருந்தார்கள்.

சில வருடங்கள் கழித்து நானும் என் நண்பன் ஒருவனும், ஒரு மாலை நேரம், நீர்வேலி கந்தசுவாமி கோவில் கடம்ப மரத்து நிழலில் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அந்த கடம்ப மரத்துக்கு கீழ் இருந்தால் உலகை மறந்துவிடலாம் – அப்படி ஒரு சுகம், அனுபவித்தால் தன் தெரியும். இப்படி நாம் பேசிகொண்டிருக்கும் போது திடீரென வந்த உலங்கு வானூர்தி கொஞ்ச தூரத்தில் குண்டு வீச தொடங்கியது. எம்மை வெளியே கண்ட கோவில் தர்மகர்தா ‘பெடியள் உங்களை கண்டால் எங்களுக்கும் இல்லே கெலி அடிக்கபோகுது, உடனை உள்ளுக்கு வாங்கோ’ என அழைத்தார். என்னது நண்பனோ தன் சாதிக்காரர் கோவிலுக்குள்ளே செல்லகூடாது என மறுப்பு தெரிவித்தான். இதனால் கோபமடைந்த தர்மகர்தா ‘உதுகளை பிறகு பார்க்கலாம் இப்ப இரண்டுபேரும் உள்ளை வாங்கோ, சைக்கிளையும் கொண்டு’ என கட்டாயபடுத்தினார்.

எங்களுடன் குண்டுச் சத்தத்தால் பயமடைந்த ஒரு நாய் குடியும் உள்ளே ஓடி வந்து கொண்டிருந்தது. என்னது நண்பன் ஆச்சரியத்துடனும் அதிர்ச்சியுடனும் என்னை பார்த்தான். எனக்கோ பெரும் சந்தோசம், அன்று நந்தனாருக்கு நந்தியை விலக்கிய கடவுள் இன்று என் நண்பனை கோவிலுக்கு உள்ளே கொண்டுவந்து விட்டாரே என்று பெருமிதமடைந்தேன். அபோது ஐந்து மணி பூசைக்கு அடித்த கோவில் மணி ‘காணாத கடவுளை கண்டுவிட்டாயா? என்று என்னை கேட்பது போல் இருந்தது’.

துன்பம் தீர்க்க நீளும் கைகளில் சொர்க்கம் வந்து கைகூடுமே

கோவில் குளம் யாவும் இங்கே அன்பின் அடையாளம் அல்லவோ …..

நாம் கேட்டு தாய் தந்தை படைத்தாரா? எமது பிறப்பு நாம் கேட்டு கிடைத்ததல்ல, இறைவன் படைப்ப்பு , அப்படியிருக்க இந்த பிறப்பை காரணம் காட்டி ஏன் ஒருவன் குறைத்து மதிக்கப்படவேண்டும் ?

மண்ணில் தானே எல்லை கோடுகள் மனதில் கோடு யார் போட்டது ?

எங்கிருந்தோ இங்கு வந்தோம், வந்ததெல்லாம் சொந்தங்களே ………..

மனிதன் தானாகவே தன் மனதில் போட்டுக்கொண்ட எல்லை கோடுகள் அளிக்கப்பட வேண்டும். சாதி, மதம், நிறம், செய்யும் தொழில் இவைகளை கடந்து மனிதன் மனிதனாக மதிக்கப்பட வேண்டும் ……அன்பே அடிப்படையாக கொண்ட ஒரு சமுதாயம் உருவாக்கப்படவேண்டும் ….அப்போது கடவுளை தேடி நாம் கோவிலுக்கு செல்லத் தேவை இல்லை – கடவுளே நம்மை தேடி வருவார்.

‘There is more hunger for love and appreciation in this world than for bread’

Mother Teresa, Nun and Nobel Prize Winner

இன்பமே சூழ்க! எல்லோரும் வாழ்க!

அன்புடன் கனகசபேசன் அகிலன்

4 Comments

  1. Kankesan says: - reply

    good akilan-your memory

  2. அன்பே அடிப்படையாக கொண்ட ஒரு சமுதாயம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு கனடாவில். எங்களுக்கு சிறு வயதில் இருந்து பெற்றேர்கள் ஊட்டி வளர்த்ததால் அதில் இருந்து விடுபட நினைத்தாலும் முடிவதில்லையே. நன்றி வணக்கம்.

  3. Many thanks for all your comments.

  4. Nice narration. Good message. Best Wishes.