newneervely.com, நீர்வேலி மக்களின் ஒரேயொரு உறவுப்பாலம்

காதோடுதான் நான் பேசுவேன் ……..

நான் சிறுவனாக இருந்த காலத்தில், எனது அப்பப்பா, சமாதான நீதவான்,பண்டிதர் நீ.சி முருகேசு அவர்களை பார்ப்பதற்காக பலர் அடிக்கடி அவர் வீட்டிற்க்கு வந்து போவார்கள். இது, அவர் வீட்டு முற்றத்தில் நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் எனக்கு மிகவும் இடைஞ்சலாக இருந்தது. ஒவொருவரும் வரும் போதும், போகும் போதும் நாம் எமது விளையாட்டை நிறுத்த வேண்டும். பந்து அவர்கள் மேலோ அல்லது அவர்கள் சைக்கிள்/ மோட்டார் சைக்கிள் மீதோ பட்டுவிட்டால் அப்பப்பாவின் மிகுந்த கோபத்திற்கு ஆளாகவேண்டி இருக்கும் !
இதுகூடப் பறவாயில்லை, ஒவ்வொரு தடவையும் ஆராவது வரும் பொழுது அப்பப்பா என்னை கூப்பிட்டு, அதைப்பற்றி பத்து வசனம் சொல்லு, இதைப்பற்றி பேசு என்று என் பிராணனை வாங்கிவிடுவார். அப்போது எனக்கு ஒன்பது வயதிருக்கும், வழக்கம் போல் அவர் வீட்டு முற்றத்தில் கிறிக்கெட் விளையாட்டிக்கொண்டிருந்தேன், ஆட்டம் நன்றாக சூடு பிடித்து விட்டது, அந்த நேரத்தில் அப்பப்பா வீட்டுக்கு ஆரோ வந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் வழக்கம்போல் அப்பப்பாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது “அகிலா இஞ்சைவா,இவருக்கு சூரனைப்பற்றி பத்து வசனம் சொல்லு” என்றார். நன்றாக போய்க்கொண்டிருக்கும் விளையாட்டை நிறுத்த வேண்டியாகிவிட்டதே என நினைத்து எனக்கோ மிகவும் கோபம், வேறு வழியின்றி அவர்கள் முன் சென்று, வழமைபோல் கைகளை பின்னே கட்டி சூரனை பற்றி ஓரிரு வரிகளை சொல்லி முடித்தேன். அப்பப்பா விடுவதாக இல்லை, மேலும் பேசச் சொன்னார். எனக்கோ கோபம் எல்லையை மீறி விட்டது, இனியும் என்னைப் பேசச் சொன்னால் சூரனுக்கு நடந்த கதிதான் உங்களுக்கும் நடக்கும் என்று நான் கூற, அப்பப்பாவினதும், வந்தவரினதும் முகமும் அதிர்ச்சியில் மாறிவிட்டது. நானும் எனது பிழையை உணர்ந்து அங்கிருந்து ஓடிவிட்டேன். அதன்பிறகு அப்பப்பா என்னை பேசச்சொல்லி அழைப்பதில்லை.
பல ஆண்டுகள் கடந்து இங்கிலாந்து வந்துவிட்டேன், வந்து சில மாதங்களிலேயே பல்கலைக்கழகம் ஆரம்பம். ஆங்கிலத்தை முறையாக கற்க அவகாசம் இல்லை, எதோ அரை குறையாக தெரிந்ததை வைத்து சில வாரங்கள் இழுத்தடித்துக்கொண்டிருந்தேன்.
இப்படியிருக்கும் போது, ஒரு நாள் விரிவுரையாளர் வகுப்புக்கு வந்து சொன்னார் “இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் எல்லோரும் முன்னே வந்து நின்று, ஐந்து நிமிடம், கொடுக்கப்பட்ட தலைப்புகளில் பேச வேண்டும்” என்று. எனக்கோ தலையில் இடிவிழுந்தது போல் இருந்தது, தமிழிலேயே எல்லோர் முன்னும் பேசுவது கடினம், இந்தக்கேவலத்தில் ஆங்கிலத்தில் வேறு ஆட்டம்போட வேண்டியதாகி விட்டதே! இரண்டு நாள் எனக்கு இதை யோசித்தே நித்திரை இல்லை, என் தன்நம்பிக்கை என் முன்னே நின்று கோர தாண்டவம் ஆடியது, அப்பப்பாவின் முகம் அடிக்கடி வந்து போனது, பேசாமல் அந்த மனுசன் முன் சூரனையோ, வீரனையோ பற்றி பேசியிருந்தால் இப்போது என் தன்னம்ம்பிக்கையாவது வளர்ந்திருக்கும், மேடை கூச்சமாவது என்னை விட்டுப்போயிருக்கும். இப்போது மொழியுடனும் போராடி, கூச்சப்படும் என் விழிகளுடனும் அல்லவா போராட வேண்டியுள்ளது என என்னை நானே நொந்து கொண்டேன்.
ஏதாவது வழி கண்டுபிடித்தே ஆகவேண்டும்! எனக்கு முன், ஏற்கனவே அந்தப் பல்கலைகழகத்தில் படித்துகொண்டிருக்கும் என் நண்பனை தொலைபேசியில் அழைத்தேன் “மச்சான், பார்த்தியா என் நிலைமையை, ஆங்கிலேயனுக்கு முன்பு நின்று ஐந்து நிமிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசவேண்டியாகி விட்டதே “. எனது புலம்பலை கேட்டுவிட்டு அவன் சொன்னான் “டேய், உன்றை ஆங்கிலத்தையும், பேச்சையும் கேட்பதற்கு ஆங்கிலேயர்கள் அல்லவோ யோசிக்க வேண்டும், நீ ஏன் அதுக்கு கவலைப்படுகிறாய், அந்த ஐந்து நிமிடமும் நீ தான் மேடையின் ராஜா, எல்லோரும் உன் பேச்சை கேட்டேயாகவேண்டும், வேறுவழியில்லை! எனவே தைரியமாக பேசு.” அவன் அன்று சொன்ன பதில் தான் இன்றும் நான் யார் முன்பாவது பேசும் போது எனக்கு உறுதுணையாக இருக்கிறது.
நாங்கள், சிறுவயதில், புத்தகப்படிப்புக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தை, மேடைப்பேச்சு, நாடகங்கள் போன்ற அரிய கலைகளுக்கு கொடுக்கவில்லை. இவை எவ்வளவு முக்கியம் என்பது போகப்போகத்தான் புரிந்து கொண்டது. இவை சிறுவர்களின் தொடர்பாடல் திறமை, பேச்சாளுமை, தன்னம்பிக்கை என்பவற்றை மேலும் வளம்படுத்த உதவும். கூச்ச சுபாவத்தை போக்குவிக்கும்.
ஐந்திலேயே இத்திறமைகளை வளர்த்துக்கொண்டால் ஐம்பதில் தாண்டவமாட வேண்டியிருக்காது!
“Picture yourself in a living room having a chat with your friends. You would be relaxed and comfortable talking to them, the same applies when public speaking.” – Richard Branson
கனகசபேசன் அகிலன்

0 Comments